به نام خدا

نمی دونم از کجا باید شروع کرد و از کجا باید نوشت، حرف نگفته زیاد و درد دل بیشتر.. هرچی بیشتر فکر می کنم به خدا و به آفریده هاش بیشتر گم می شم و بیشتر می خوام فکر کنم اما حتی نمی دونم از کجای افکارم باید شروع کنم..گاهی با خدا پیش می ری گاهی با نفست .. اما کاش بیشتر با خدا قدم برداریم چون اول و آخر اونه که باهامون می مونه اگه از یاد خدا غافل بشی بیشتر نفس تو را با خودش می کشه اینقدر می بردت تا به نهایت لجن برسی اما تویی که باید بجنگی، آره تو... زندگی خیلی پیچیده است یه روز باید جوابگوی تک تک لحظاتت و هر نفسی که کشیدی باشی می فهمی یعنی می دونی چه فاجعه ای اون روز وقتی کسی نباشه به دادت برسه برای یه زندگی فانی حاضری  یه زندگی ابدی که می تونه بهترین باشه و از همه مهمتر رضایت خالقت را از دست بدی..... مخاطب خودمم هستم نه فقط تو..امیدوارم خدا کمک کنه تا لحظه ی از یادش غافل نشیم...وقتی فکر می نم می بینم کم گناه به درگاهش مرتکب نشدم..امید دارم به رحمتش که از من بگذره.. نگرانم برای عزیزانم که می بینم چطور دارن تسلیم نفسشون می شن اما نمی تونم کمکشون کنم..تو باشی چه کار می کنی که هم از تو نرنجه هم بیراهه نره؟!!! امیدوارم خالق عزیزمون در همه حال یار همه ی ما باشه هرچند ماییم که داریم به خودمون ظلم می کنیم....

در کوچه پس کوچه های تاریکی که بین ستارگان در شب پدید آمده برای رسیدن به ماه گم شده ام و اگر تمامی راهها هم برایم روشن کنند نه تنها از دیدار ماه که از دیدار ستارگان هم محروم می شوم، پس خودم باید مسیرم را پیدا کنم تا در نشده و همه چیز بر همه کس معلوم نشده...

یا علی