همزاد دل است درد و دیرینه ی من
 اندوه جهان است در ایینه ی من
 ای کوه کهن صدای نالیدن توست
 این ناله که بر می شود از سینه ی من

                                ابتهاج

 

   

    برخیز دلا که دل به دلدار دهیم
   جان را به جمال آن خریدار دهیم
    این جان و دل و دیده پی دیدن اوست
     جان و دل و دیده را به دیدار دهیم

                                                     ابتهاج

      

از وحشت مرگ می زنم فریاد
بر سینه سرد گور باید خفت
هر لحظه به مار بوسه باید داد

من تشنه این هوای جان بخشم
دیوانه این بهار و پاییزم
تا مرگ نیامدست برخیزم
در دامن زندگی بیاویزم
                  

                                فریدون مشیری

شب قدر نزدیکه...

تویی و خدای خودت..پس از دستش نده..

التماس دعا

یا علی