تا حالا درباره اهدافت فکر کردی.. بذار از اولش شروع کنیم..

خدا انسان را با هدفی خلق می کنه که ما باید اونو پیدا کنیم و بهش برسیم..باید درکش کنیم..و اون رسیدن به کمال…و همه اهداف ما تو زندگی به این هدف والاختم میشه …

برای یه بچه هدف هیچ معنایی نمی تونه داشته باشه…

 چون وقتی بچه ای هیچ غمی تو این دنیای بزرگ نداری همش بچگی می کنی و شیطنت…یه موجود پاک و بی گناهی که آزارت به هیچی و هیچ کس نمی رسه..می تونی بخندی شاد باشی بدون هیچ دلیلی….

اما نه یه کم که عاقل تر می شی و رشد می کنی همش می خوای بزرگ بشی..اونوقته که تازه می ری دنبال یه هدف تا به اون برسی..زندگیت می شه رسیدن به هدفت .اما وای به روزی که هدفتو گم کنی اونوقته که همه چیز برات تموم می شه فکر می کنی به آخر خط رسیدی و سردرگمی…

اصلا زندگی بی هدف برات خیلی سخت میشه..

می تونم بگم وقتی هدف نباشه زندگی هیچ معنایی نداره….

همه چیز برات می شه یه سد که نمی تونی ازش عبور کنی…و این سد را خودت ساختی نه هیچ کس دیگه…

چرا دنیای آدما اینجوریه یه دورانی بی هدف یه دورانی هدفدار و یه دورانی که هدفت گم میشه؟

واقعا جرا؟

تا حالا بهش فکر کردی؟

دوران بچگی هیچی دست خودت نیست همه چیزو بهت یاد می دن واسه خودت زندگی می کنی اما با تعلیمات دیگران…اما بعدش که بزرگتر می شی همه چیز خودتی..هرچی تو بخوای می تونی با توکل به خدا و تلاشت بهش برسی..شک نکن…اگه یه روزی فکر کردی هدفت گم شده نگران نباش فقط باید یه کم بشینی و با خودت فکر کنی ..اگه خودتو پیدا کردی بدون که هدفتم پیدا می کنی….

اینو هیچوقت فراموش نکن که همه چیز خودتی….

یا علی

اینم برا عزیزانی که می گن از خودت بنویس

هزارسال به سوی تو آمدم
 افسوس
هنوز دوری دور از من ای امید محال
هنوز دوری آه از همیشه دورتری
همیشه اما در من کسی نوید دهد
 که می رسم به تو
 شاید هزارسال دگر
صدای قلب ترا
پشت آن حصار بلند
 همیشه می شنوم
 همیشه سوی تو می ایم
 همیشه در راهم
 همیشه می خواهم
 همیشه با توام ای جان
همیشه با من باش
همیشه اما
 هرگز مباش چشم به راه
همیشه پای بسی آرزو رسیده به سنگ
 همیشه خون کسی ریخته است بر درگاه
                                                       مشیری

ای آتش افسرده ی افروختنی
 ای گنج هدر گشته ی اندوختنی
 ما عشق و وفا را ز تو آموخته ایم
 ای زندگی و مرگ تو آموختنی

                                                     ابتهاج

و شما :

ای گوش هایی که تنها گفتن های کلمه دار را می شنوید !

پس از این جز سکوت سخنی نخواهم گفت.

و شما :

ای چشمهایی که تنها صفحات سیاه را می خوانید !

پس از این جز سطور سپید نخواهم نوشت.

و شما :

ای کسانی که هرگاه حضور دارم بیشترم تا آنگاه که غایبم...

پس از این مرا کمتر خواهید دید !!

« دکتر علی شریعتی »

                

من اكنون احساس مي كنم،بر تل خاكستري از همه آتش ها و اميدها و خواستن هايم ،تنها مانده ام و گرداگرد زمين خلوت را مي نگرم و اعماق آسمان ساكت را مي نگرم و خود را مي نگرم و در اين نگريستن هاي همه دردناك و همه تلخ ، اين سوال همواره در پيش نظرم پديدار است و هر لحظه صريح تر و كوبنده تركه تو اين جا چه مي كني؟ امروز به خودم گفتم:من احساس مي كنم ، كه نشسته ام زمان را مي نگرم كه مي گذرد.همين و همين

                                    دکتر علی شریعتی

انسان موجود خاصی است از پست ترین موجودات عالم خلق شده .

از خاک آفریده شده (خاک مظهر پستی است) ،

از گِل از حِمِاً مَسنون(گِل بوی ناک: لجن) ،

از صَلصال کَالفَخّار یعنی گل رسوبی خشک شده.

آدم از این آفریده شده از ماده ایکه میل به رسوب دارد ، مایل به ته نشین شدن؛ این لجن متعفن ته نشین شده ظرفِ روح خدا می شود.

بنابر این آدم مساویست با لجن به اضافه روح خدا.

روح خدا به چه معنا است؟

به معنای عالیترین و برترین ذات قابل تصور در همه وجود.

پس انسان ، هرمن ، هر فرد انسانی ، عبارت است از یک انتخاب یک تردید میان یک قطب لجنی و یک قطب روح خدایی.

فاصله یک بُعد انسان تا دیگر بعدش از منهای بی نهایت است تا به اضافه بی نهایت.

این فاصله عظیم مسیری است که انسان باید همواره طی کند.

انسان یک مهاجر دائمی است ، از لجن تا خداوند.

و کلام انٌا لله و اِنٌا اِلَیهِ راجِعون به این معناست که آدمی از منهای بی نهایت و پست ترین و پایین ترین وجود مادی باید صعود کند تا آخرین پله وجود ممکن در هستی.

و این فاصله که فاصله ای بی نهایت است و تکامل دائمی انسان را بیان می کند اسمش مذهب است و دین.

بنابر این رسالت و ماموریت سنگین انسان ، طی کردن این راه عظیم است از لجن تا خدا.

«دکتر علی شریعتی»

از تنگنای محبس تاریکی
از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو
آه ای خدا ی قادر بی همتا
یکدم ز گرد پیکر من بشکاف
بشکاف این حجاب سیاهی را
شاید درون سینه من بینی
این مایه گناه و تباهی را
دل نیست این دلی که به من دادی
در خون تپیده آه رهایش کن 

 از دیدگان روشن من بستان
شوق به سوی غیر دویدن را
لطفی کن ای خدا و بیاموزش
از برق چشم غیر رمیدن را
عشقی به من بده که مرا سازد
همچون فرشتگان بهشت تو
یاری به من بده که در او بینم
یک گوشه از صفای سرشت تو
یک شب ز لوح خاطر من بزدای
تصویر عشق و نقش فریبش را
خواهم به انتقام جفاکاری
در عشقش تازه فتح رقیبش را
آه ای خدا که دست توانایت
بنیان نهاده عالم هستی را
بنمای روی و از دل من بستان
شوق گناه و نقش پرستی را
راضی مشو که بنده ناچیزی
عاصی شود بغیر تو روی آرد
راضی مشو که سیل سرشکش را
در پای جام باده فرو بارد 

 

                                              فروغ