تو نیستی که ببینی
 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است

تو نیستی که ببینی
 چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
 جواب می شنوم

 تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رهاکرده است
غروب های غریب
 در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
 در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی 
 

                                   مشیری

تا که بودیم نبودیم کسی

 کشت ما را غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شدند

 خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست

 نه در آن وقت که اقبال شکست

در این غربت شبانه با صداقت عاشقانه

من یه عشق جاودانه به تو تقدیم می کنم

                                   خالق بی همتای من

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

 آسمان آبی وابر سپید

 برگهای سبز بید

 عطر نرگس

 رقص باد

 نغمه شوق پرستوهای شاد

 خلوت گرم کبوتر های مست

 نرم نرمک می رسد اینک بهار 

خوش به حال روزگار.

 خوش به حال چشمه ها ودشت ها.

 خوش به حال غنچه های نیمه باز.

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز.

 خوش به حال جام لبریز از شراب .

خوش به حال آفتاب.

 ای دل من گرچه در این روزگار

 جامه رنگین نمی پوشی به کام

 باده رنگین نمی بینی به جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

 جامت از ان می که می باید تهی است

 ای دریغ ازتواگرچون گل نرقصی بانسیم

 ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم ازبهار

   گر نکوبی شیشه غم را به سنگ 

                   هفت رنگش می شود هفتاد رنگ.

                  مشیری                                                                                                    

در دل چگونه یاد تو میمیرد
یاد تو یاد عشق نخستین است
یاد تو آن خزان دل انگیز است
کو را هزار جلوه رنگین است
بگذار زاهدان سیه دامن
رسوای کوی و انجمنم خوانند
نام مرا به ننگ بیالایند
اینان که آفریده شیطانند
اما من آن شکوفه اندوهم
کز شاخه های یاد تو میرویم
شبها ترا بگوشه تنهایی
در یاد آشنای تو می جویم

                             فروغ

افق تاریک
دنیا تنگ
نومیدی توان فرساست
 می دانم
 ولیکن ره سپردن در سیاهی
رو به سوی روشنی زیباست
 می دانی
به شوق نور در ظلمت قدم بردار
 به این غم های جان آزار دل مسپار
که مرغان گلستان زاد
که سرشارند از آواز آزادی
 نمی دانند هرگز لذت و ذوق رهایی را
و رعنایان تن در تورپرورده
نمی دانند در پایان تاریکی شکوه روشنایی را

                                               مشیری