عشق در دریا غرق شدن است ودوست داشتن در دریا شنا کردن.

عشق بینایی را می گیرد ودوست داشتن می دهد.

عشق خشن است وشدید ودر عین حال ناپایدار و نامطمئن ودوست داشتن لطیف است و نرم ودرعین حال پایدار وسرشار از اطمینان.

عشق همواره با شک آلوده است ودوست داشتن سراپا یقین است وشک ناپذیر.

از عشق هر  چـــــه بــیشتر می نوشیم ،سیراب تر  می شویم  و از  دوســـت داشتن هر چه بیشترتشنه تر.

عشق هر چه دیر تر می پاید کهنه تر می شود ودوست داشتن نوتر...

عشق نیرویی است در عاشق،که اورابه معشوق می کشاند؛ ودوست داشتن جاذبه ای است در دوست،که دوست را به دوست می برد.عشق،تملک معشوق است ودوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست.

 در عشق رقیب منفور است ودر دوست داشتن است که"هوا داران کویش را چو جان خویشتن

دارند".که حسد شاخصه عشق است چه،عشق معشوق را طعمه خویش می بیند وهمواره درا ضطراب است که دیگری از چنگش نرباید واگر ربود،با هر دو دشمنی می ورزدومعشوق نیز منفور می گرددودوست داشتن ایمان است وایمان یک روح مطلق است،یک ابدیت بی مرز است،از جنس این عالم نیست.

عشق مامور تن است ودوست داشتن پیغمبر روح.

عشق لذت جستن است ودوست داشتن پناه جستن.

عشق غذا خوردن یک حریص گرسنه است ودوست داشتن "همزبانی در سرزمین بیگانه یافتن" است.

عشق گاه جابجا می شودوگاه سرد می شود وگاه می سوزاند.اما دوست داشتن از جای خویش،از کنار دوست خویش بر نمی خیزد؛ سرد نمی شود که داغ نیست؛نمی سوزاند که سوزاننده نیست...............

میرن آدما‚ از اونا فقط
 خاطره هاشون به جا می مونه
کجاست اون کوچه ‚ چی شد اون خونه
 آدماش کجان خدا می دونه....

و مرگ چیزی نیست جز دوری از اهل زمین و پیوستن به خالق.و به جا گذاشتن غم برای بازماندگان.اما گمانم این وصل خیلی شیرینتر است تا وصال دوباره زمینیان...

غم فراغ مادر را به دوست عزیزم تسلیت می گم.

سر خود را مزن اینگونه به سنگ
دل دیوانه تنها دل تنگ
منشین در پس این بهت گران
مدران جامه جان را مدران
مکن ای خسته درین بغض درنگ
دل دیوانه تنها دلتنگ
پیش این سنگدلان قدر دل و سنگ یکی است
قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است
دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین
سینه را ساختی از عشقش سرشارترین
آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین
چه دلآزارترین شد چه دلآزارترین
نه همین سردی و بیگانگی از حد گذراند
نه همین در غمت اینگونه نشاند
با تو چون دشمن دارد سر جنگ
دل دیوانه تنها دل تنگ
ناله از درد مکن
آتشی را که در آن زیسته ای سرد مکن
با غمش باز بمان
سرخ رو با ش ازین عشق و سرافراز بمان
راه عشق است که همواره شود از خون رنگ
دل دیوانه تنها دل تنگ

                                           "فریدون"

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست
گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن
گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست
پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف
تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست
گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت 
 جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست
رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

                                                               "حیدرزاده"
 

 

عمری گذشت و عشق تو از ياد من نرفت
دل ، همزباني از غم تو خوب تر نداشت
اين درد جانگداز زمن روی برنتافت
وين رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در اين سال های سخت
من بودم و نوای دل بينوای من
دردا كه بعد از آن همه اميد و اشتياق
دير آشنا دل تو ، نشد آشنای من

از ياد تو كجا بگريزم كه بي گمان
تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم
با چشم دل به چهره خود مي كنم نگاه
كاين صورت مجسم رنج است يا منم ؟

امروز اين تويی كه به ياد گذشته ها
در چشم رنجديده من می كني نگاه
چشم گناهكار تو گويد كه ” آن زمان
نشناختم صفای تورا “ – آه ازين گناه !

امروز اين منم كه پريشان و دردمند
مي سوزم و ز عهد كهن ياد می كنم
فرسوده شانه های پر از داغ و درد را
نالان ز بار عشق تو آزاد مي كنم .

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر كه غم به وادی مرگم كشانده است .
تنها مرا به ” تشنه طوفان “ من مبين
ای بس حديث تلخ كه ناگفته مانده است .

گفتم : ز سرنوشت بينديش و آسمان
گفتی : ” غمين مباش كه آن كور و اين كر است “ !
ديدی كه آسمان كر و سرنوشت كور
صدها هزار مرتبه از ما قوی تر است ؟

                                                             " فریدون"

         روزهايي كه بي تو مي‌گذرد

            گرچه با ياد توست ثانيه‌هاش

               آرزو باز مي كشد فرياد:

                 در كنار تو مي‌گذشت، ايكاش!

                                                                   "فریدون"

من نمي‌گويم درين عالم

گرم پو، تابنده، هستي بخش

                                  چون خورشيد باش

تا تواني،

          پاك، روشن،

                         مثل باران،

                                     مثل مرواريد باش

                                                         " فریدون"

 دنيا را بد ساخته اند .....کسي را که دوست داري ، تو را دوست نمي دارد . کسي که تو را دوست مي دارد ، تو دوستش نمي داري . اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد ، به رسم و آيين ، هرگز به هم نمي رسيد و اين رنج است . زندگي يعني اين.

                                                                           دکتر شريعتي

عشق، هر جا رو كند آنجا خوش است.

گر به دريا افكند دريا خوش است.

گر بسوزاند در آتش، دلكش است.

اي خوشا آن دل، كه در اين آتش است.

تا ببيني عشق را آيينه‌وار

آتشي از جان خاموشت برآر!

هر چه مي‌خواهي، به دنيا در نگر

دشمني از خود نداري سخت‌تر!

عشق پيروزت كند بر خويشتن

عشق آتش مي‌زند در ما و من.

عشق را درياب و خود را واگذار

تا بيابي جان نو، خورشيدوار.

عشق هستي‌زا و روح‌افزا بود

هر چه فرمان مي‌دهد زيبا بود.

                                                              فریدون

 عشق شاید نا مفهوم ترین واژه ایست که تا حال شنیده ام .... 

             خدا..................................