فريادي و ديگر هيچ
چرا كه اميد آنچنان توانا نيست
كه پا سر ياس بتواند نهاد.
***
بر بستر سبزه ها خفته ايم
با يقين سنگ
بر بستر سبزه ها با عشق پيوند نهاده ايم
و با اميدي بي شكست
از بستر سبزه ها
با عشقي به يقين سنگ برخاسته ايم
***
اما ياس آنچنان توناست
كه بسترها و سنگ ها زمزمه ئي بيش نيست !
فريادي
و ديگر
هيچ !

                                                  شاملو

مرگ در هر حالتي تلخ است
 اما من
دوستتر دارم كه چون از ره در آيد مرگ
 درشبي آرام چون شمعي شوم خاموش
ليك مرگ ديگري هم هست
 دردناك اما شگرف و سركش و مغرور
مرگ مردان مرگ در ميدان
با تپيدن هاي طبل و شيون شيپور
با صفير تير و برق تشنه شمشير
غرقه در خون پيكري افتاده در زير سم اسبان
وه چه شيرين است
رنج بردن
 پافشردن
 در ره يك ‌آرزو مردانه مردن
وندر اميد بزرگ خويش
 با سرود زندگي بر لب
 جان سپردن
آه اگر بايد
زندگاني را به خون خويش رنگ آرزو بخشيد
و به خون خويش نقش صورت دلخواه زد بر پرده اميد
من به جان و دل پذيرا ميشوم اين مرگ خونين را

                **************************************

امروز منم كه راهي كوي توام
 اميد وصال مي كشد سوي توام
 تا دست رسد شبي به گيسوي توام
مي آيم و آشفته تر از موي توام

                                                                ابتهاج

عشق و نفرت را دیدم که دل انسا ن را به بازی گرفته بودند . عشق گناه بشر را پنهان می کرد و او را سر مست شراب اطاعت و پرستش و چاپلوسی می کرد در حالیکه نفرت او را تحریک میکرد چشم وگوشش را نسبت به حقیقت کور و کر می کرد..........