| تبليغات | X |
 |
 |
|
| به نام آنکه اشک را آفرید تا مرز وداع آتش نگیرد... |
|
....مثل هر آدم ضعیفی که در سختیها بیشتر به یاد خدا می افتد و در بی کسی بیشتر می فهمد که خدا کس هر کسی است.خدا را به روشنی و صراحت صبحی که دارد در برابر چشمهای منتظرم طلوع می کند حس مي كنم مى بينم دستهاي لطيف و حمايتگرش را بر روي شانه هايم لمس مي كنم وازاين همه لطف كه به اين بنده حقير ارزاني داشته است غرق هيجان وخجلتم ....
 
دکتر علی شریعتی |
|
+ نوشته شده در
84/11/20ساعت 20:20 توسط مرضیه |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
خدایا من در کلبه حقیرانه خود چیزی دارم که تو درعرش کبریایی نداری من چون تویی دارم و تو چون خودی نداری.........
|
|
RSS
|