توي يكي از اين هزار شب وقتي سرت رو بلند ميكني مي بيني بين ميليونه ستاره يكي از اون ستاره هاي خيلي قشنگ و فروزان نظرت رو به به خودش جلب مي كنه.بعد از اون شب هر شب سرت رو بلند مي كني و اون ستاره رو اونقدر تماشامي كني تا بالاخره به خواب مي ري.اما يك شب كه سرت رو رو به آسمون بلند ميكني ديگه هيچ اثري ازاون ستاره نيست.اون موقعي است كه تموم غماي دنياداري ميريزه تو دلت.بعد از اون شب تا مدتها ديگه سرت رو رو به آسمون بلند نمي كني.تا بالاخره بعد از مدتها مي فهمي با رفتن اون ستاره باز هم زنده اي..باز هم زندگي مي كني..نفس مي كشي ودنياي پيرامونت هنوز وجود داره.پس دليلي نداره كه نخواي به اون ميليونها ميليون ستاره ديگه نگاه نكني.بعد از اون تصميم هر شب مي ري و يكي از اون ستا ره هاي خيلي قشنگ رو تماشا ميكني و باز هم يه شب مي ري وميبيني اثري از اون ستاره نيست.اما ديگه مثل دفعه قبل نا اميد نمي شي و باز مي ري سراغ يه ستاره زيباي ديگه.همشون مي رن تا اينكه نوبت مي رسه به آخرين ستاره ي كه توي آسمون وجود داره.اما آخرين ستاره هرگز از بين نمي ره...چون تو با نهايت وجود دوستش داري.

   هميشه تفاوت بين تنهايي و يگانگي را به ياد داشته باش‌.
    يگانگي قله‌ي تجربه است‌.
    و تنهايي دره‌.
    يگانگي نور به همراه دارد، شعله است‌
    تنهايي ظلمت است و خفقان‌
    تنهايي زماني است كه به ديگران نيازمندي‌;
    يگانگي زماني است كه از وجود خود سرمست مي‌شوي‌

دل من دیر زمانیست که می پندارد دوستی نیز گلیست

مثل نیلوفر و ناز .................

اگر شادیها را جمع کنیم

دوستیها را ضرب کنیم

عشق را تقسیم کنیم

آنگاه میتوانیم معادله سخت چگونه در کنار هم زیستن را حل کنیم....

مثل قایقی تنها ولی پر از شنهای رنگی ............