زندگي هديه‌اي حاضر و آماده نيست‌
    تو وارث همان حياتي هستي كه خود آفريده‌اي
    تو از زندگي همان ميوه‌اي را به دست مي‌آوري كه بذر آن كاشته‌اي‌.
    نخست مجبوري معنا به آن ببخشي‌.
    بايد آن را به رنگ و موسيقي و شعر درآميزي‌،
    بايد خلاق باشي‌.
    اگر چنين كردي‌، آري تو زنده‌اي..........‌

    زندگي را به تمامي زندگي كن‌
     در دنيا زندگي كن بي‌آن كه جزيي از آن باشي‌.
     همچون نيلوفري باش در آب‌;
     زندگي در آب‌، و بدون تماس با آب‌.

ببخش و انفاق کن(سبا /۳۹)

آ نگاه که می خواهی خوشبختی را گرم در آغوش کشی

تسلیم درکه من باش(زمر/۵۴)

آنگاه که می خواهی ثروتمندترین وو توانگرترین باشی

مالت را در راه من صرف کن تا آن را زیاد کنم(تغابن/۱۷)

آنگاه که روحت در حسرت یک سنگ صبور در تب و تاب است.

به هنگام صبح و شام خدا را تسبیح گوی (آ ل عمران/۴۱)

آنگاه که منیت وغرور در بند بند وجودت ریشه د وانید

سجده کن و تقرب بجوی(علق/۱۹) 

آ نگاه که در ورطه غفلت و بی خبری از یاد خدا غرق در نعمت شدی

به هوش باش که در عرصه آزمون الهی به سر می بری(جن/۱۷)

آنگاه که در فراز ونشیب زندگی غافل از یاد خدا در حال بریدنی

از رحمت لایزال الهی ما یوس مباش(عنکبوت/۲۳)

     شاید به حبس ابد محکوم شوی

                   جزییات جنایتت معلوم نیست

اما

اثر انگشتت را..............

روی قلبی شکسته یافته اند!!!!!!!

بسم‌الله 
 ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضی پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند وبعضي آزادگيشان را.شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف
 كنم. انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دورمن جمع شده‌اند.جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌ايعبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.  با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد. به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم راروي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساطشيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.  آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمامشد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود