بگذار سر به سينه ي من تا كه بشنوي

آهنگ اشتياق دلي درد مند را

شايد كه بيش از اين نپسندي به كار عشق

آزار اين رميده ي سر در كمند را

بگذار سر به سينه ي من تا بگويمت

اندوه چيست، عشق كدامست، غم كجاست

بگذار تا بگويمت اين مرغ خسته جان

عمريست در هواي تو از آشيان جداست

زیباترین واژه ی هستی روزت مبارک.

                                                                                                    د کتر شریعتی

و خداوند زنده ی جاوید بود  که در کویر بی پایان عدم "تنها نفس می کشید". دوست داشت چشمی ببیندش، دوست داشت دلی بشناسدش ودر خانه ای گرم از عشق، روشن از آشنایی، استوار از ایمان و پاک از خلوص خانه گیرد.

و خدا آفریدگار بود و دوست داشت بیافریند.................

                                                                          دکتر شریعتی

    

آن را که جفا جوست نمی باید خواست
سنگین دل و بد خوست نمی باید خواست
 مارا ز تو غیر از توتمنایی نیست
از دوست به جز دوست نمی باید خواست 
                                    

                                           معیری

ای کاش فدک این همه اسرار نداشت.

ای کاش مدینه در و دیوار نداشت..

فریاد دل محسن زهرا این است  ...

       ای کاش در سوخته مسمار نداشت.

                 شهادت فاطمه زهرا تسلیت باد.

                                  مصدق

گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم
 از این دوگانگی ست که بس درد می کشم

                                             مصدق

 ما دو تن مغرور
 هر دو از هم دور
 وای در من تاب دوری نیست 
 ای خیالت خاطر من را نوازشبار
بیش از این در من صبوری نیست
 بی تو من تنهای تنهایم
من به دیدار تو می ایم

                        مصدق

                        ....و عشق واژه ایست که خداوند آن را آفرید....

                      حمید مصدق

  

   آن روز با تو بودم
    امروز بی توام
     آن روز که با تو بودم
      بی تو بودم
       امروز که بی توام با توام

                         حمید مصدق

روزها گذشت و گنجشك با خدا هیچ نگفت. فرشتگان سراغش را از خدا می گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان این گونه می گفت : " می آید. من تنها گوشی هستم كه غصه هایش را می شنود و یگانه قلبی ام كه دردهایش را در خود نگه می دارد. " و سرانجام گنجشك روی شاخه ای از درخت دنیا نشست. فرشتگان چشم به لب هایش دوختند ، گنجشك هیچ نگفت و خدا لب به سخن گشود : " با من بگو از آنچه سنگینی سینه توست ! " گنجشك گفت : " لانه كوچكی داشتم، آرامگاه خستگی هایم بود و سر پناه بی كسی ام. تو همان را هم از من گرفتی. این توفان بی موقع چه بود ؟ چه می خواستی از لانه محقرم،‌ كجای دنیا را گرفته بود ؟ " و سنگینی بغضی راه بر كلامش بست. سكوتی در عرش طنین انداز شد. فرشتگان همه سر به زیر انداختند.خدا گفت : " ماری در راه لانه ات بود. خواب بودی. باد را گفتم تا لانه ات را واژگون كند. آنگاه تو از كمین مار پر گشودی. " گنجشك خیره در خدایی خدا مانده بود. خدا گفت : " و چه بسیار بلاها كه به واسطه محبتم از تو دور كردم و تو ندانسته به دشمنی ام برخاستی..." اشك در دیدگان گنجشك نشسته بود. ناگاه چیزی در درونش فرو ریخت. های های گریه هایش ملكوت خدا را پر كرد...!

در پیش چشم دنیا
 دوران عمر ما
 یک قطره دربرابر اقیانوس
 درچشمهای آن همه خورشید کهکشان
عمر جهانیان
 کم سو تر از حقارت یک فانوس
 افسوس
 

                    حمید مصدق

 من تمنا کردم
 که تو با من باشی
 تو به من گفتی
 هرگز هرگز
پاسخی سخت و درشت
و مراغصه این هرگز کشت

                                  مصدق

خدا شرق است و غرب است

به هر طرف رو کني، رو در روي خدا خواهي بود

خدایی فکر کن ببین چی می شد اگه.....

چی می شد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما برکت بده چرا که ديروز ما وقت نکرديم از او تشکر کنيم. چی می شد اگه خدا فردا ديگه ما را هدايت نمی کرد چون امروز اطا عتش نکرديم چی می شد اگه خدا امروز با ما همراه نبود چرا که امروز قادر به درکش نبوديم چی می شد ديگه هرگز شکو فا شدن گلی را نمی ديديم چرا که وقتی خدا بارون فرستاد ه بود  گله کرديم. چی می شد اگه خدا عشق و مراقبتش را از ما دريغ می کرد چرا که ما از محبت ورزيدن به  ديگران دريغ کرديم. چی می شد اگه خدا فردا کتاب مقدسش را از ما می گرفت چرا که امروز فرصت نکرديم انرا  بخوانيم. چی می شد اگه خدا در خا نه اش را می بست چون ما در قلبهای خود را بسته ايم چی می شد اگه خدا امروز به حرفهايمان گوش نمی داد چون ديروز به دستوراتش خوب عمل  نکرديم . چی می شد اگه خدا خواسته هايمان را بی پاسخ می گذاشت چون فراموشش کرديم. چی می شد اگه ما از اين مطالب به سادگی بگذريم ؟ بياييم خود را به خدا نزديکتر کنيم و بذر خدا شناسی را در قلبهاي يکديگر بکاريم

اصلا بهش فکر کرده بودی تا حالا...ااینقدر تو هوا زندگی نکن بشر خدا را خوش نمی یاد....

یا علی

بسم‌الله 
 ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.توي بساطش همه چيز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضی پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند وبعضي آزادگيشان را.شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم. انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دورمن جمع شده‌اند.جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از شيطان بدم مي‌آمد. حرف‌هايش اما شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت. ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.  با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد. به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم راروي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام. تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه نامردش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.  آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمامشد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود

مواظب باش تو به هر بهایی چیزی از شیطان خریداری نکنی...

یه چیزی را یادتون نره اگه شیطان با نافرمانی خدا به آدم سجده نکرد مواظب باشین جزو کسانی نباشین که به خدا سجده نمی کنید با نافرمانی از خدا که این گناه بسی از گناه شیطان بالاتر است.

یا علی

این مرد خودپرست
 این دیو این رها شده از بند
 مست مست
ایستاده روبه روی من و خیره در منست
گفتم به خویشتن
ایا توان رستنم از این نگاه هست ؟
مشتی زدم به سینه او
 ناگهان دریغ
 ایینه تمام قد رو به رو شکست

                                               مصدق

 دیگر تبار تیره انسان برای زیست
 محتاج قصه های دروغین خویش نیست
 ما ذهن پاک کودک معصوم را
 با قصه های جن و پری
و قصرهای نور
 آلوده می کنیم
ایا هنوز هم
دلبسته کالسکه زرینی ؟
 ایا هنوز هم
 در خواب ناز قصر های طلایی را
می بینی ؟

                             حمید مصدق
 

      

جان جهان ز نور تو سرشار می شود
 همراه با طلوع تو ای آفتاب پاک
در خواب رفته طالع من
این خفته سالیان بیدار می شود
ای ایه مکرر آرامش
می خواهمت هنوز
 آری هنوز هم
دریای ‌آرزو
 در این دل شکسته من موج می زند
راهی به دل بجو

           حمید مصدق

در گذشته ای بسیار دور خداوند عنصر قدرت و عشق خود را به انسان داده بود

 تا با آن زندگی کرده و به حقایق دست پیدا کند . اما طولی نکشید که انسان مغرور شد و

 شروع به سوء استفاده از عنصر کرد .بنابراین خداوند آن را از او گرفت و به فرشته ها

سپرد تا در جایی پنهانش کنند که دست انسان به آن نرسد . فرشته ها جلسه ای تشکیل

 دادند تا برای پنهان کردن آن عنصر تصمیم بگیرند .یکی از آنها پیشنهاد کرد آن عنصر

 را در اعماق اقیانو س پنهان کنیم . دیگران گفتند : انسان به اعماق اقیانوس ها دست پیدا

می کند . دیگری گفت : آن را بر فراز بلند ترین کوه پنهان کنیم . باز دیگران گفتند انسان

تمام کوه ها را فتح خواهد کرد . یکی دیگر جنگل را پیشنهاد کرد و دیگری روی ابرها

را ولی هیچ کدام مورد قبول جمع واقع نشد چرا که همه می دانستند انسان به همه جا

سرک خواهد کشید و ناگهان یکی از فرشته ها فریاد کشید و گفت فهمیدم : آن را در

اعماق قلب خودش پنهان کنید .انجا تنها جایی است که انسان در آن کاوش نخواهد کرد 

 این پیشنهاد مورد قبول واقع شد .

کمی هم به درون خود سفر کنید پیش از آنکه وجود دیگران را زیر و رو کنید.

یا علی

وقتی گريبان عدم با دست خلقت می دريد
وقتی ابد چشم تو را پيش از ازل می آفريد
وقتی زمين ناز تو را در آسمانها می کشيد
وقتی عطش طعم تو را با اشکهايم می چشيد
من عاشق چشمت شدم نه عقل بود ونه دلی
چيزی نمی دانم از اين ديوانگی و عاقلی
يک آن شد اين عاشق شدن دنيا همان يک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود
وقتی که من عاشق شدم شيطان به نامم سجده کرد
آدم زمينی تر شد و عالم به آدم سجده کرد
من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گلی

 چيزی نمی دانم از اين ديوانگی و عاقلی

      

همزاد دل است درد و دیرینه ی من
 اندوه جهان است در ایینه ی من
 ای کوه کهن صدای نالیدن توست
 این ناله که بر می شود از سینه ی من

                                ابتهاج

 

   

    برخیز دلا که دل به دلدار دهیم
   جان را به جمال آن خریدار دهیم
    این جان و دل و دیده پی دیدن اوست
     جان و دل و دیده را به دیدار دهیم

                                                     ابتهاج

      

از وحشت مرگ می زنم فریاد
بر سینه سرد گور باید خفت
هر لحظه به مار بوسه باید داد

من تشنه این هوای جان بخشم
دیوانه این بهار و پاییزم
تا مرگ نیامدست برخیزم
در دامن زندگی بیاویزم
                  

                                فریدون مشیری

شب قدر نزدیکه...

تویی و خدای خودت..پس از دستش نده..

التماس دعا

یا علی

سلام داداش یه کم دیر شد ..آخه فرصت نشد بیام اینجا درگیریا زیاد بود می دونی که...وگرنه دیروز باید اینکار را می کردم

                                  تولدت مبارک

      تولد 

         قشنگترین لحظه زندگی هر انسان ..چون در اون لحظه پاکترین موجود کره خاکیه................

          انشا... که همیشه سلامت و شاد باشی......

                    یا علی